زلزله هم که بیاید دیگر مهم نیست من خواهم ایستاد

تا دهان زمین را مسوام بزنم

و دیوارهای استوار چه ساده

سقف ارامش را رها کردن 

محو شد میان خاکهاکه انسانها در انند

خسته ام ملافه ام را بدهید

میخواهم در عوض شب بیداریها

در انتظار تصویرهائی که از دود میگذشت

وروزهای خوبی که فقط به اندازه صحبت گذشت

برای دستهایی که پیش نیامده رفتن

وان حرمت کلاماتی که شبها به رویا ان صبح رامیپاییدم

ملافه ام را بدهید

تا برای نگرانی مادر

تا بی تابیم تا پیرهن که مشکی شد برتنم

و حرفهایم همان سکوت برابر طابوت

شاید هم همین صبح بود

صبح حروفهای بی مصرف

شایدم همین صبح بود که میگفت لطفا بخند

دنیا به طعم خنده حضم میشود

عشق هم بود با کمی افسوس تسلیت گفت رفت

لطفا ملافه ام را بدهید

خسته ام  میخواهم ارام بخوابم....

غروبی در نیکوتینها .

اوقات شرعی دلم را دود گرفته است

ثمر دردها  بهانه  میدهند

عصریست الکلی.

دهانهای بو گرفته مان

هوای مطبوع مطبوعات را می مکند

جنایتهای دوستانه مان

امضای دردمیگیرند

داد   یاری   نیست.

پناه آبگونه مان عمق آبهای آزادیست

ور نه روتوش این دریاها که فقط خاطره است .

دردها ورم کرده اند

وکرم آرامش بطن بی قرار خود را میجوید

دست پاهای روز درد است

ودیوار گلی دیوانه بار

بوی حشیش وطعم خماری آینده را میدهد

چنین مرفین بارانه عصریست.

آرامش قصیده ای تازه میخواهد

و ماربارو هم چیزی را نجات نمیدهد.

فشان کرده خیابان از استعدادهای آتش دار

همینها آزادی را سنگ چین سنت کرده اند.

در همینجا آمبولانس از گذشته یک نفر رد شد

هویتش  خلاصه در چند مهر شناسنامه

وآرزویش پاسورتی خالی ماند.

چروک موریانه ها بر پیشانی دیوار  تجسم ویرانیست.

هواپیمای اندیشمندان پیرهم

در همین عصر سقوط کرد.

دوباره رسیدیم به ته خط

قطران روز را از پاکتهای قلابی بیرون میکشیم

حقیقت انگار طعم توتون بود

وخاطره لمس خاکستر...

سی یا سه دیگرچه فرقی میکند

بگذار زمان آبستن این رفتنها بماند

بگذار نیایشگر پیری اربدهایش را فاسقانه

در تزبیحی مبرا سازد.

روز خط کشی میشود 

هفته می پیچدو

ماه تا میخورد در برگ تقویم آخر سال

از بنا گوش کهنگی  بامداد عید سر میکشد

تاعصرهای پولکدارو تولد بو سه ها

برسیم به سنت در آغوش گرفتنمان.

گفته بودم این روز شبها خرج آفتابه لحیم است

دوباره ساعتمان را کوک کردیم

به ساعت  پنج نیم باز سوپور

شرافتهای زباله شده را جارو می کشد

ویراج موتوری زنگ آغاز

دکان دزد زده فاجعه روز

دکه سیگاری سنبل کوچه.

وغروبها ُ همیشه باید به تصلائی اندیشید

که این غروب با ضربه مغزی جوانی شهر را

به شب می فرستد.

هیچ چیز بهتراز هیچ چیز نیست

(ساموئل بکت)

گوشه ان خانه هنوز تنهایی صدایم می زند

بی گاه انگار کسی در رابست

وانزوای من بی من ماند

قابها مندرس روبروی هم

مردوار خیره اند  اما

یگانه نگاهی که اویختشان برای تماشا

شبانه رختهایش را برداشت

وبی صدا همه چیزش را ترک کرد.

نشستن روبروی سیاهی که بر اب سرمیخورد

در ان دور دست که هوا به  زمین میرسد

بر امدن اهی  ناگاه زندگی را به چالش می کشاند.

اه دریا  اه دریا

دریا را گذاشتم برای خودتان تقسیمش کنید

عادلانه بنشینید در کنار ان

و برای عاطفه مرزدارتان تصمیم بگیرید

که چه کسی امروز باید تنها شود

انگار همیشه منتظر کسی هستیم.

 من انتظارم را کوبیدم به تابلوئی

که توقف مانع کسب است

وکوله بارم را پر از غروب کردم 

 وشدم ساق دوش جاده ها

تا شهرم ببیند که ترکش میکنم

وادمهایش

ادمهایش که تاجری بیش نبودند.

(علی کیکاووسی)

کنار این طایفه ها

از بطن خشم میریزد

از خشم هرگاه جسد می گیرند

اما عزیزمن کنار تو کنار تو

از چشمانم شعر میریزد

ودل نگاه تو را میلیسد

عزیز من عزیزمن در کنار ما

همچون شبهای بی مهابا

درد نطفه خواهد بست

تو ابستن شادی خواهی شد

اما عزیزمن نکند نکند

زائیده شود کودکی همچون من.

این راه از بن بسته بود .

هرگز سگ ولگردی را

 مجبور به نگهبانی نخواهند کرد.....

در اوهام هوسها شنا کنم

پا بر ماسه های همیشه خیس بگزارم

وبه بن بست سیاهی در اب بنگرم

بگزار بی تر دیدی باشد از ان که خیسی

شخصیت لباسم را خورد کند

و  گزاره ای در چشمان دیگران

 فقط دیوانه ای باشم

                              دیوانه .................

ریه فصلها را دود گرفته است

شهریور .تیر .خرداد.

دی .بهمن .اسفند.

به قرینه هم نشسته اند

مذکرها . مونث ها ....

ملودی روزها تکرارند

ویلون پنج شنبه های نارنجی

کنترباس جمعه های متروک

پیانو روزهای کلیدی کلیشه خورده...

هر انچه استادانه . اما

بی تو ترانه ها بی احساسند

دیگر چه فایده .....

اتاق مبلمانش را کفن گرفته ....

             تقدیم به .....

                             س.ی......